Kącik rodzica

Motto Dnia

Istnieje tylko jedna droga do innych ludzi - droga serca.
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Imieniny


Dzisiaj jest: Czwartek
22 Listopada 2018
Imieniny obchodzą
Cecylia, Jonatan, Stefan
Do końca roku zostało 40 dni.
Zodiak: Skorpion

Znaczna część rodziców jest świadoma tego, że Internet nie zawsze jest dla ich dzieci miejscem bezpiecznym. Jednak wiedza na temat zagrożeń płynących z Internetu, nie jest powszechna. Media pokazują często sprzeczne komunikaty, w których to Internet ukazany jest jako idealne dzieło dające młodym ogromne dobrodziejstwo. Natomiast innym razem widzimy obraz wirtualnej przestrzeni pełen zagrożeń m.in. przemocy. W takiej sytuacji rodzice czują się niepewni, nie wiedzą co mają zrobić i w końcu nie robią nic. Niewątpliwie nie jest tak, że młodzi dzięki temu, że spędzają w sieci dużo czasu, umieją rozpoznać niebezpieczeństwo i wiedzą jak zachować się w zagrażającej sytuacji. Rodzice nie powinni nigdy oddalać się i pozostawiać młodych w Internecie samym sobie, ale muszą mądrze towarzyszyć im w poznawaniu wirtualnego świata.

 

Wyróżnia się trzy pozycje zagrożeń, takie jak:

 

  1. Niebezpieczne treści - w tej kategorii wymieniane są materiały pornograficzne, które mimo prawnych zakazów ciągle są w bardzo łatwy sposób dostępne także dla niepełnoletnich użytkowników. Niebezpieczne treści obejmują przemoc, rasizm oraz przekazy promujące zachowania autodestrukcyjne takie jak: branie narkotyków, skrajne odchudzanie czy sposoby na samobójstwo;

  2. Niebezpieczne kontakty - Internet umożliwia nawiązywanie nowych znajomości i łatwe szukanie ludzi o podobnych zainteresowaniach. Jest to jedna z jego istotnych funkcji, ale także tutaj może dochodzić do nadużyć takich jak uwodzenie dzieci w Internecie w celu późniejszego wykorzystania seksualnego. Niebezpieczne kontakty mogą dotyczyć także zjawisk takich jak werbunek do sekty lub grupy przestępczej;

  3. Niebezpieczne działania, czyli cyberprzemoc oraz seksting - zachowania określane mianem cyberprzemocy takie jak: agresja werbalna, zamieszczanie ośmieszających treści, czy tworzenie specjalnych obraźliwych stron lub profili. Kolejnym nowym trendem jest tzw. seksting, czyli przesyłanie własnych intymnych zdjęć lub filmików za pomocą telefonu komórkowego lub komunikatorów internetowych. Żeby zabezpieczyć dziecko przed tymi zagrożeniami trzeba z całą pewnością towarzyszyć dziecku w jego odkrywaniu Internetu. Ważne są także rozmowy o tym, jakie sytuacje mogą się przydarzyć w sieci i jak się wtedy zachować. Jeśli już wydarzy się coś złego, ważne aby nie tracić głowy, nie obwiniać siebie, ani dziecka, ale okazać wsparcie i spróbować znaleźć rozwiązanie.

Jolanta

„Nadchodzący czas, to czas umysłowego pracownika, który oprócz formalnego wykształcenia posiada umiejętność praktycznego stosowania wiedzy oraz nawyk nieustannego uczenia się”.

/Peter Druker/

 

Drodzy Rodzice,

Wasze dzieci przygotowują się do jednej z ważniejszych decyzji w swoim życiu. Tą decyzją jest wybór zawodu. Proces podejmowania decyzji zapewne nie tylko dla Waszych dzieci, ale
i dla Was, Rodziców, jest trudny i ekscytujący. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ świat edukacji i pracy zmienia się dynamicznie. Łatwiej podjąć właściwe decyzje jeżeli zna się czynniki wyboru zawodu takie jak na przykład: talenty, umiejętności, doświadczenia, zdrowie i zainteresowania swoich dzieci oraz zna się informacje dotyczące zmian w systemie edukacji i najnowszych trendach na rynku pracy.

 

Co warto wiedzieć o zawodach?

Starajmy się dowiedzieć jak najwięcej o zawodzie, którym nasze dziecko jest zainteresowane. Na co zwrócić uwagę? Jakich informacji szukać? Przede wszystkim dobrze jeżeli dziecko
i rodzic dowie się:

  • Jakie są wymagania wobec osób zainteresowanych danym zawodem;
  • Co robi osoba wykonująca dany zawód (jakie ma zadania zawodowe);
  • Jakie trzeba mieć wykształcenie by zdobyć kwalifikacje zawodowe;
  • Jakie są szanse na znalezienie pracy;
  • W jakich warunkach wykonuje się pracę w określonym zawodzie;
  • Jakie są przeciwskazania do pracy w danym zawodzie;

 Gdzie szukać informacji o zawodach?

  • http://doradztwo.ore.edu.pl/wybieram-zawod/
  • http://psz.praca.gov.pl/rynek-pracy/bazy-danych/klasyfikacja-zawodow-i-specjalnosci/wyszukiwarka-opisow-zawodow
  • http://www.perspektywy3d.pl/galeria_zawodow.html
  • https://www.ore.edu.pl/kszta%C5%82cenie-zawodowe-i-ustawiczne/7485-podstawy-programowe

 Jak gromadzić informacje?

Jako Rodzice możecie pomóc dzieciom zbierać informacje o zawodachpoprzez:

  • zgłoszenie wychowawcy klasy pomysłu zorganizowania wycieczki zawodoznawczej do firmy, która zatrudnia osoby wykształcone w interesujących dzieci zawodach;
  • zachęcanie dzieci do rozmów z rodziną i znajomymi o zawodach, które oni wykonują;
  • korzystanie z mediów, w których są reportaże oraz filmy związane z tematyką zawodów;
  • branie udziału w Targach Edukacyjnych, Targach Pracy;
  • korzystanie z Internetu, odwiedzanie stron z katalogami zawodów; wykorzystywanie tzw. poczty pantoflowej.

 Propozycje tematów do rozmów z dzieckiem

  • „Wybór zawodu, jak się do niego przygotować”
  • „Co chciałbyś robić? Jaki zawód Cię interesuje?”
  • „Gdzie znajdziesz informacje?”
  • „Jaka jest Twoja decyzja?”

 Ilona Majka

 

Najlepszy rodzic jest po prostu wystarczająco dobry. Wcale nie perfekcyjny, nadmiernie opiekuńczy czy przewrażliwiony. Wystarczająco dobry rodzic to prawdopodobnie ten „złoty środek”, którego poszukujemy, gdy mówimy o wychowaniu.


Co zrobić, żeby być wystarczająco dobrym rodzicem? 

1. Wystarczająco dobrzy rodzice nie starają się być idealni i nie oczekują, że ich dzieci też takie będą
Przekonanie, że bycie idealnym rodzicem jest możliwe albo chociaż, że istnieje możliwość zbliżenia się do ideału, powoduje, że mamy poczucie winy. Rodzice, którzy dążą do perfekcji obwiniają samych siebie, małżonka lub dzieci, gdy tylko pojawią się jakieś problemy. „On się nie uczy. To twoja wina! Za dużo pracujesz i nie masz dla nas czasu!” - mówi żona do męża. „Ona źle się zachowuje. To twoja wina! Na wszystko jej pozwalasz!” - mówi mąż do żony. Wzajemne obwinianie się nigdy nie pomaga, a czasami prowadzi do rozpadu rodziny.

Wystarczająco dobrzy rodzice nie martwią się za bardzo, że nie są doskonali. Nie zawsze wszystko wychodzi im tak, jakby tego chcieli, ale potrafią sobie to wybaczyć, przeprosić, wyciągnąć wnioski. Ale dopóki nie nawalą za bardzo (a czasami nawet jeśli?), dzieci na pewno sobie poradzą. Wszystko będzie ok i to OK właśnie wystarczy.

 2.Wystarczająco dobrzy rodzice szanują swoje dzieci i próbują je zrozumieć

Wystarczająco dobrzy rodzice nie myślą o sobie jak o kimś, kto musi „wykreować” swoje dzieci, wychować je według określonego scenariusza i przepisu (najczęściej na podobieństwo swoje). Patrzą na dziecko, jak na kompletną istotę ludzką i chcą je po prostu poznać. Po co? Żeby za nim podążać, szukać jego mocnych i słabych stron, być blisko i dać odpowiednie wsparcie.

Relacja pomiędzy dzieckiem i rodzicem zawsze jest równa i nierówna zarazem. Obie strony są tak samo ważne, a ich uczucia, potrzeby, marzenia i cele mają znaczenie. Z drugiej strony jest to nierówny związek, przynajmniej wtedy, gdy dziecko jest małe. Rodzic jest większy, silniejszy, mądrzejszy, bardziej kompetentny i odpowiedzialny na podstawowe potrzeby swoich dzieci.

Dlatego, żeby ta relacja dobrze funkcjonowała rodzice powinni starać się poznać swojego syna czy córkę, żeby wiedzieć, czego potrzebuje, czego pragnie i przede wszystkim dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej.

3.Wystarczająco dobrzy rodzice są bardziej skoncentrowani na dzieciństwie swoich dzieci, niż na ich przyszłości jako dorosłych
To naturalne, że niepokoimy się o przyszłość naszych dzieci. Chcemy żeby były szczęśliwe, zdrowe, postępowały moralnie, odpowiedzialnie. Ale tak naprawdę to dzieci są odpowiedzialne za swoją przyszłość. One muszą wyznaczyć sobie cele i drogę do ich realizacji. Zadaniem rodziców jest zadbać o solidne podstawy, czyli satysfakcjonujące dzieciństwo. Według badań w przyszłości lepiej radzą sobie te dzieci, które w dzieciństwie są wspierane przez rodziców, a nie kontrolowane. Te, które czują, że rodzice mają do nich zaufanie, które mają odpowiednie warunki do zabawy, odkrywania, doświadczania otoczenia i nauki oraz możliwość interakcji z rówieśnikami. Szczęśliwe dzieciństwo to prosta droga do szczęśliwej dorosłości.

4. Wystarczająco dobrzy rodzice zapewniają dziecku pomoc i wsparcie, ale nie są nadopiekuńczy.
Dzieci chcą być samodzielne. W ten sposób wciąż zbliżają się do dorosłości. Wystarczająco dobrzy rodzice rozumieją to i pozwalają dzieciom podejmować ryzyko, popełniać błędy, pozwalają mu na porażkę.

Pozwolić dziecku uczyć się na własnych błędach? To oczywiście bardzo trudne. Ale przypomnijmy sobie własne dzieciństwo. Niestety większość sytuacji musimy przeżyć sami, żeby zrozumieć, co jest dla nas dobre. Pamiętajmy też, że wspieranie to nie wyręczanie. Ważne, by dziecko jak najwięcej rzeczy robiło samodzielnie, a my miejmy na nie oko, ale nie przeszkadzajmy.

5. Wystarczająco dobrzy rodzice kierują się świadomą refleksją i dojrzałością
Nie podążają ślepo za poradami ekspertów, najnowszą modą i trendami w wychowaniu. Ich zadaniem jest pomóc dziecku osiągnąć to, czego pragnie, a nie udowodnić światu „jakim ja jestem cudownym rodzicem!”. Wystarczająco dobrzy rodzice są dojrzali, empatyczni i cierpliwi.
Po prostu kochają swoje dzieci i chcą dla nich jak najlepiej. Mają wysokie poczucie własnej wartości, więc nie przenoszą swoich kompleksów i ambicji na swoje pociechy. Nie muszą niczego i nikomu udowadniać.

 

 

  1. Mycek
  1. Czym jest stres?

Stres, jako bodziec, opisuje go jako rzeczywistą i nieodpartą siłę, która działa na osobę. Stresem jest wszystko, co wywołuje emocjonalny i fizyczny dyskomfort.  Jednak to nie wyjaśnia, dlaczego jedne osoby wydają się być bardziej odporne na stres niż inne.

Kolejny rodzaj stresu, jako reakcji człowieka na otoczenie. Zgodnie z tym podejściem czynniki takie jak: konflikty w szkole, kłótnie koleżeńskie i inne trudne sytuacje, prowadzą do różnych objawów stresowych zarówno fizycznych, jak i psychicznych.

  1. Reakcja na stres

W odpowiedzi na trudną sytuację organizm wchodzi w fazę alarmową reakcji stresowej           i zostaje postawiony w stan gotowości. Zwiększa się produkcja adrenaliny i kortyzolu, serce zaczyna szybciej pracować, wzrasta ciśnienie krwi, oddech staje się szybki. Na poziomie psychicznym zawężeniu ulega nasze myślenie, odczuwamy strach, gniew lub irytację, zaburzeniu może ulegać poczucie czasu.

Po tym etapie organizm przechodzi do  fazy odporności – czyli przystosowania się do trudnej sytuacji i jeśli to możliwe rozwiązania jej.

Jednak jeśli trudna sytuacja trwa nadal i organizm znajduje się w stanie chronicznego pobudzenia, dochodzi do fazy wyczerpania w przypadku długotrwałego stresu.

  1. Odporność na stres

Każda człowiek ma inny poziom odporności na stres, który zależy od bardzo wielu czynników. Najczęściej wymienia się: geny, doświadczenia z okresu życia płodowego, doświadczenia z okresu dzieciństwa i dorastania, poziom poczucia własnej wartości, poczucie kontroli własnego życia. Ważne, aby zdawać sobie sprawę, że ta sama sytuacja dla jednaj osoby może być nic nie znaczącą drobnostką a dla innej katastrofą nie do przejścia.

Sygnałem długotrwałego stresu jest:

  • problemy ze snem,
  • pogorszenie samopoczucia,
  • utrata apetytu lub nadmierny apetyt,
  • ciągłe zmęczenie i brak energii,
  • ciągłe pobudzenie, irytacja, napięcie,
  • bóle w różnych częściach ciała.
  1. Jak radzić sobie ze stresem?

Mimo że nie mamy możliwości, aby całkowicie uniknąć stresu, możemy nauczyć się metod zmniejszających jego negatywny wpływ na nasze ciało i umysł:

  • kontakt i rozmowy z innymi ludźmi,
  • sport i ruch,
  • sen i odpoczynek oraz zdrowa dieta,
  • śmiech i humor,
  • terapia dźwiękiem – muzykoterapia,
  • terapia zapachem – aromaterapia.

                                                                                                                 Jolanta Smagała

Depresja u młodzieży to coraz częściej spotykane zjawisko. Cierpienie, jakie jej towarzyszy znacznie obniża jakość życia młodego człowieka, odbiera sens życia, nieraz popycha go do tragedii.

Przyczyny depresji:

Przyczyny genetyczne - jeśli któreś z rodziców chorowało na depresję, to  jest wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia tego typu zaburzeń u ich dzieci.

Druga grupa przyczyn to czynniki biochemiczne - depresję mogą powodować zakłócenia równowagi biochemicznej organizmu w zakresie nieprawidłowego poziomu niektórych neuroprzekaźników w mózgu, szczególnie serotoniny.

Czynniki środowiskowe – należą do nich utrata kogoś bliskiego, zarówno przez śmierć jak       i odejście, wyjazd, rozwód rodziców, utrata przyjaciela, zawód miłosny, konflikty z kolegami, przemoc domowa, alkoholizm jednego lub obojga z rodziców, wykorzystanie seksualne. 

Objawy depresji u młodzieży mogą być bardzo indywidualne  – smutek czy przygnębienie mogą być niewidoczne na twarzy młodego człowieka. Ich maskę stanowi drażliwość, pobudzenie obserwowane w kontaktach w domu i w szkole. Mimo tego, że młody człowiek zna ogólnie przyjęte normy, świadomie łamie je, buntując się przeciwko światu dorosłych: podejmuje eksperymenty z narkotykami i alkoholem, dokonuje samookaleczeń. Chce w ten sposób wypełnić pustkę wewnętrzną, a z drugiej strony wykrzyczeć: „Pomóżcie”.

Zdarza się też tak, że na pierwszy plan objawów depresyjnych wysuwają się dolegliwości somatyczne: bóle głowy, bóle krzyża, kłucia serca, ból brzucha – zdarza się, że są to jedyne objawy depresji u młodszego dziecka.

Ważnym sygnałem w podejrzeniu depresji nastolatka jest jego stosunek do obowiązków szkolnych – niechęć do chodzenia do szkoły, wagarowanie, pogorszenie ocen szkolnych. Nagle przestaje czerpać radość z tego, co dotąd sprawiało mu przyjemność np.:  uprawianie sportu, czytanie książek, spotkania z przyjaciółmi. Jest zamknięty w sobie, niespokojny lub drażliwy.

Co zrobić, gdy u nastolatka zauważyłeś takie objawy ?

Jeśli u swego dziecka obserwujesz niepokojące objawy, nie czekaj, aż same miną. Jak najszybciej zasięgnij porady specjalistów posiadających fachowe przygotowanie - psychologa pracującego z młodzieżą lub psychiatry.

Jak można pomóc dziecku z ryzykiem wystąpienia depresji?

Znaczące tu jest poszukiwanie sposobności do spędzania z dzieckiem czasu wolnego, próba zrozumienia jego sytuacji przy powstrzymywaniu się od dawania rad, zapewnienie dziecku zdrowego odżywiania, odpowiedniej ilości snu, uprawiania sportu w celu zredukowania napięć. Twoje dziecko musi wiedzieć, że jesteś z nim i że je wspierasz, w pełni                         i bezwarunkowo. Bądź więc delikatny i nie naciskaj, ale też nie poddawaj się, jeśli napotkasz opór.

 

J.S.

     W Polsce z powodu zażywania narkotyków umiera rocznie 250-300 osób, w tym kilkanaście po dopalaczach. W 2015 r. zabiły 25 osób; na rynku pojawił się wtedy m. in. bardzo niebezpieczny pentedron. Teraz spotyka się go w dopalaczach rzadziej, za to popularne stają się pochodne silnego środka do narkozy. To jeden z powodów, dla których dopalacze są tak bardzo niebezpieczne –
w laboratoriach powstają ciągle nowe substancje.

 

          Dopalacze, podobnie jak narkotyki, wpływają negatywnie na organizm i uzależniają. Mimo to są bardzo łatwo dostępne, mogą je kupić nawet dzieci. Ofiary dopalaczy są leczone tylko objawowo, bowiem nie istnieją, jak w przypadku narkotyków, testy wykrywające ich obecność
w organizmie. Rozpoznanie zatrucia dopalaczami jest bardzo trudne. Objawy są różne i zależą od rodzaju zażytej substancji. Mogą to być: gorączka, pobudzenie psychoruchowe, bezsenność
i nadmierna wesołość albo smutek i poczucie pustki, nudności i wymioty, zawroty głowy, bełkotliwa mowa, agresja, nietrzymanie moczu i kału, podwyższone ciśnienie i przyśpieszone tętno. Najgroźniejszym skutkiem zażycia dopalaczy są zawał serca i udar mózgu.
Doskonale wiemy, że lepiej jest zapobiegać, niż leczyć. Co jednak w momencie, kiedy Twoje dziecko omamione chęcią poczucia stanu błogości, wypróbowania czegoś nowego i zakazanego,
a przy tym zaimponowania kolegom, sięgnie po te środki?

             Dopalacze zabijają! Mało kto zdaje sobie jednak sprawę ze śmiertelnego niebezpieczeństwa z jakim wiąże się zażycie tych środków. Najlepszym dowodem na to są wciąż liczne przypadki zatruć młodych ludzi.

 

            Jeśli zauważyłeś u swojego dziecka niepokojące objawy, wskazujące na zażycie dopalaczy, pamiętaj aby:

  • podać mu dużo wody do picia,
  • nie podawać żadnych leków, które mogą wejść w interakcję z substancjami zawartymi w dopalaczu,
  • natychmiast skontaktować się z lekarzem, ponieważ w takiej sytuacji może liczyć się każda sekunda.

 

            W przypadku napotkania osoby nieprzytomnej, podejrzewanej o zażycie dopalaczy, należy rozpocząć standardową procedurę pierwszej pomocy i poinformować o okolicznościach zdarzenia przybyłych na miejsce ratowników.

 

DOPALACZE – GDZIE SZUKAĆ POMOCY

800 060 800 Bezpłatna, całodobowa infolinia Głównego Inspektora Sanitarnego. Pod tym numerem telefonu możemy uzyskać informacje na temat negatywnych skutków zażywania dopalaczy oraz o możliwościach leczenia. Infolinia jest także przeznaczona dla rodziców, którzy mają wątpliwości czy ich dzieci zażywają dopalacze. Na infolinię GIS można przekazywać także informacje, które mogą ułatwić służbom dotarcie do osób handlujących tymi nielegalnymi substancjami.

116 111 Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. Służy on młodzieży i dzieciom potrzebującym wsparcia, opieki i ochrony. Zapewnia dzwoniącym możliwość wyrażania trosk, rozmawiania
o sprawach dla nich ważnych oraz kontaktu w trudnych sytuacjach. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia jest dostępna codziennie w godzinach 12:00 – 20:00, pomoc online dostępna na www.116111.pl/napisz. Tylko w 2014 roku specjaliści przeprowadzili 3205 rozmów dotyczących dopalaczy.

800 100 100 Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. To bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy dzieciom przeżywającym kłopoty
i trudności wynikające z problemów i zachowań ryzykownych takich jak: agresja i przemoc
w szkole, cyberprzemoc i zagrożenia związane z nowymi technologiami, wykorzystywanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, uzależnienia, depresja, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia dostępna od poniedziałku do piątku w godzinach 12:00 – 18:00, pomoc online dostępna pod adresem Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. W 2014 roku 61 rozmów dotyczyło problemów z dopalaczami.

800 12 12 12 - Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Osoby poszukujące pomocy oraz informacji na temat dopalaczy mogą korzystać także z telefonu zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Numer przeznaczony jest zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy chcą zgłosić problemy dzieci. Telefon jest czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.15 do 20.00. Po godzinie 20.00 oraz w dni wolne od pracy, każdy może przedstawić problem i zostawić numer kontaktowy. Pracownik telefonu zaufania oddzwoni następnego dnia.

112 Jednolity numer alarmowy obowiązujący na terenie całej Unii Europejskiej.

 

 

Izabela Pawłowska

Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać na wszystko, obsypywać prezentami, ulegać kaprysom - być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć w zabawie, uczyć zasad i pokazywać świat.

Poczucie bezpieczeństwa

Okazuj miłość i czułość. Noś, przytulaj, głaszcz, całuj. W ramionach mamy i taty niemowlę i małe dziecko czuje się bezpiecznie. Zadbaj by twoje dziecko wiedziało, że je kochasz nawet, gdy jest niegrzeczne. Nigdy nie mów, że przestaniesz je kochać, ze je zostawisz czy oddasz, bo narozrabiało. Poczucie bezpieczeństwa dają również jasno określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie.  

Okazywanie szacunku

Nie upokarzaj, nie obgaduj, nie obrażaj, nie porównuj dziecka w szczególności w obecności innych. Jeśli zachowałeś się wobec dziecka nie właściwie - nie bój się przeprosić.

Czas dla dziecka

Kiedy spędzasz czas z dzieckiem bądź z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub, którym rodzice okazują obojętności mogą stać się agresywne.

Naucz swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz.

Naucz się mówić do dziecka

Mów do dziecka, łagodnie i spokojnie. Nie obrażaj, nie porównuj odnoś się do swojego dziecka z szacunkiem. Używaj jasnych komunikatów nie wygłaszaj małemu dziecku kazań. Pamiętaj ze słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Chwal za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzaj wiem ze potrafisz ze ci się uda - to pomoże maluchowi uwierzyć w siebie. Koncentruj się na tym, co robić a nie, czego nie robić.

Pozwól dziecku na okazywanie uczuć

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwól dziecku, płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości, że czegoś mu zabroniłaś, co nie oznacza, że Ty musisz ulec.

Powalaj dziecku bronić jego własności. Nie zmuszaj dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania a wręcz do przeciwstawiania się.

Pozwól na samodzielność i własną aktywność dziecka

Pozwól jak najwcześniej podejmować, własne decyzje. Nie chroń przed wszelkim ryzykiem - pokazuj i ucz dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje.

Ucz dziecko porządku i dobrych manier

Ucząc norm zachowania, okazując małemu dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich wieź. Dziecko, które zna ograniczenia potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoją pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa.

  • Pomóż w codziennych sukcesach – czasami wystarczą ułatwienia rodziców, by dziecko zobaczyło, jak wiele potrafi. Przedszkolak, który sam się ubiera, od razu czuje się bardziej „dorosły”. Wystarczy przygotować mu wygodną bluzę zamiast koszuli na wiele drobnych guziczków, a sznurowane buty zastąpić rzepami.
  • Pytaj o zdanie i dawaj wybór – umiejętność podejmowania decyzji to skarb. Dlatego ucz dziecko od najmłodszych lat sztuki wyboru. Pomocne w tym będą konkrety. Przykład: zamiast „Co zjesz na obiad?”, zapytaj „Czy na obiad zjesz zapiekankę ziemniaczaną czy może makaron z warzywami i kurczakiem?”. Najważniejsze, by uszanować wybór dziecka i pokazać, że jego zdanie było kluczowe.
  • Pokaż, jak wyrażać emocje – dzięki tej zdolności łatwo zapobiegać frustracji. To w dziecięcym czasie uczymy się, że nie wszystko musi być idealne, a złość i smutek trzeba z siebie wyrzucić. Dziecko wcale nie musi się z Tobą zgadzać, więc gdy nauczy się o tym mówić, uniknie kumulacji emocji, czyli histerii lub krzyku.
  • Pozwól poznawać świat – codzienne doświadczenia to najcenniejsza nauka. Otwieraj przed dzieckiem nowe możliwości i nie chroń go przed rzeczywistością. Przykład: Nie każdy pies jest zły i groźny, ale do żadnego z nich nie wolno podejść bez zgody. Naucz dziecko, jak reagować na obcego psa, np. „Zawsze zapytaj właściciela, czy możesz podejść i pogłaskać”.
  • Nie doklejaj łatki – pozwól dziecku, by samo poznało siebie. Jeśli wiesz, że jest nieśmiałe, nie podkreślaj tego w rozmowach i publicznie. Pamiętaj, że nieśmiałość to większa wrażliwość na otoczenie, ale nie utwierdzaj dziecka w przekonaniu, że to jego cecha. Unikaj również słów, których nie lubią dorośli i dzieci: „Ty zawsze”, „Ty nigdy” „Znowu to zrobiłeś”.
  • Mądrze chwal i wyróżniaj – w ten sposób zaspokoisz potrzebę akceptacji dziecka. Gdy dostrzeżesz talent u swojej pociechy, podkreślaj jego wartość. Nie chwal na siłę, w pośpiechu.

Budowa własnej wartości to długa droga, która zaczyna się właśnie w domu. Na szczęście to rodzice wiedzą, jak ją ułatwić. Dzieci z kolei są motywacją, by popracować nad własną pewnością siebie, poszukać czasu na refleksję, a nawet przewartościować swój świat właśnie dla ich dobra. Maluchy często wiedzą, czego chcą, wyrażają potrzeby, ale dopiero poznają, kim są. Z kolei pewny siebie mały uczeń to nie zarozumiały „kujon”, ale świadomy swojej wartości i wiedzy młody człowiek. Gdy czuje wsparcie rodziców, odważnie stawia kolejne kroki w życiu: czasami się potknie, ale wie, że to oznacza konieczność dodatkowej pracy. Dzięki temu idzie w kierunku dobrych relacji z otoczeniem, przyjaźni, a nawet kariery. Nawet jeśli to wyidealizowana wizja, to ma w sobie sporo prawdy.

Wystarczy dobre słowo, docenienie pracy i trudu, zauważenie tego, co dobre. Przez wytykanie błędów nie sprawisz, że Twoje dziecko wzniesie się na wyżyny swoich możliwości. Nie krzywdź i nie rań. Pomóż mu rozwinąć skrzydła. Uwierz w swoje dziecko, tak by i ono mogło kiedyś uwierzyć w siebie.

  1. Wybierzcie się na lodowisko

W każdym większym mieście działają ślizgawki, przy których możesz wypożyczyć także łyżwy .

  1. Idźcie do biblioteki

W bibliotece można też posiedzieć, pogapić się w piękne akwarium w rybkami, poczytać gazety w czytelni…

  1. Idźcie do kina

Albo zróbcie sobie wieczór filmowy w domu, oglądając to, co przegapiliście w kinie.

  1. Idźcie na basen
  2. Wybierzcie się na bal karnawałowy

Kiedy ostatnio przygotowywałaś przebranie karnawałowe dla siebie? Wybierzcie się na bal przebierańców całą rodziną, albo taki bal zróbcie u sąsiada, który ma największy salon.

  1. Zróbcie warsztaty kulinarne
  2. Zorganizujcie konkurs karaoke

Jeśli nie kolędy, to może Polskie przeboje? 

  1. Podróżujcie palcem po mapie

Znajdźcie na mapie świata jakiś jeden kraj, którego nazwa was rozśmieszy, albo którego stolica ma najśmieszniejszą nazwę na świecie (wiecie gdzie leży Antananarywa?) i poszukajcie w internecie ładnych zdjęć i ciekawostek z tego kraju.

 

bezpieczne wakacje 180 150pobrane (1)105897pobranebaner0logocropped ZDJ 2014 09 09 14.09.34 300x163logolo logopobrane (3)pobrane (2)